ılık ankara sokaklarına ait soğuk ve karmaşık insanların ellerinin, gözlerinin, parmak uçlarının, bakışlarının her cmsini, her mmsini inceledim bugün, ayakkabılarını, ojelerini, kıyafetlerini, nefes alış verişlerini, mimiklerini...korktum!hayatımda ilk defa doğduğum, büyüdüğüm yerden bukadar uzaktım, ve kendime bir okadar yakın... ya ankara bi garip buaralar ya da ben..bilmiyorum... sanki yıllardır yaşamadım da,sanki sanki sanki... bu sanki uzar gider.inan anlayamıyorum!!! duygusal mıyım, karmaşık mıyım, kaygılı mıyım? neden bukadar çok duyguyu içimde barındırı hangisinin daha ağır bastığını algılayamıyorum? bedenime yeterince hakim değilmiyim? bu soruları sormaktan sıkıldım, cevap bulmaktanda...
"yine kendimi bok gibi hissetmeme neden olan bu payidar dürtü!!!ruhumu sökmek istiyorum bedenimden!!"işte tam bu cümleyi yazdığım anda kocaman bir kahkaha atıyorum havaya doğru. neydi bu şimdi?sanırım bastırılmış duygularım var, bir de payidar dürtüm ...
herneyse... içimdeki bu ayyaş duygularımla taşak geçen payidar dürtüm, ah beynim ah diyor şuan bilgisayar ekranına... artık kontrol payidar dürtüde... ve sizlere diyor ki; duygularımızın verdiği rahatsızlıktan ötürü hepinizden özür diliyoruz...
yeterli...